ترجمه:

بگو: خداوند، یکتا و یگانه است. (1)

خداوندى است که همه نیازمندان قصد او مى کنند. (2)

[هرگز] نزاد، و زاده نشد. (3)

و براى او هیچ گاه شبیه و مانندى نبوده است(4)

شأن نزول:

در شأن نزول این سوره، از امام صادق(علیه السلام) چنین نقل شده: «یهود از رسول اللّه(صلى الله علیه وآله) تقاضا کردند خداوند را براى آنها توصیف کند، پیغمبر(صلى الله علیه وآله) سه روز سکوت کرد و پاسخى نگفت، تا این سوره نازل شد و پاسخ آنها را بیان کرد».

در بعضى از روایات آمده: این سؤال کننده «عبداللّه بن صوریا» یکى از سران معروف یهود بود و در روایت دیگرى آمده: «عبداللّه بن سلام» چنین سؤالى را از پیغمبر اکرم(صلى الله علیه وآله) در «مکّه» کرد، سپس ایمان آورد، و ایمان خود را همچنان مکتوم مى داشت.

در روایات دیگرى آمده است: مشرکان «مکّه» چنین سؤالى را کرده اند.

در بعضى از روایات نیز آمده: سؤال کنندگان، گروهى از مسیحیان «نجران» بودند.(1)

در میان این روایات، تضادى وجود ندارد؛ زیرا ممکن است این سؤال از ناحیه همه آنها مطرح شده باشد و این خود دلیلى است بر عظمت فوق العاده این سوره که پاسخگوى سؤالات افراد و اقوام مختلف است.(2)

 پانویس:

       

  1. «المیزان»، ج 20، ص 546؛ «مجمع البیان»، ذیل آیات مورد بحث؛ «قرطبى»، ج 20، ص 246.
  2. گردآوری از کتاب: شان نزول آیات قرآن(برگرفته از تفسیر نمونه)، محمد جعفر امامی، مدرسه الامام علی بن ابی طالب(ع)، چاپ اول ، ص 524.

منبع:

  • پایگاه اطلاع رسانی آیت الله مکارم شیرازی http://makarem.ir/main.aspx?typeinfo=42&lid=0&catid=27473&mid=319706
  • کتابخانه مدرسه فقاهت http://lib.eshia.ir/27591/1/524